adresy spółdzielni prezentacje spółdzielni przetargi ogłoszenia drobne
 
Powitanie domu Od biskupina do miast ogrodów Między rokiem 1918 a 1939 Dwie drogi Osiedle wzór Kongres mieszkaniowy Z gruzów powstałe... Na rozdrożu 1956—1989 Ku przyszłości Spółdzielcze marzenia Kalendarium Portrety Bibliografia Stopka
Ważne adresy
Prawo i ekonomia
Portrety

Portrety

Stanisław Staszic (1755—1826)
Zyskał miano ojca polskiej spółdzielczości. Urodził się w Pile, ukończył seminarium duchowne w Poznaniu. Przez wiele lat był wychowawcą dzieci Jana Zamoyskiego, a równocześnie bystrym obserwatorem wydarzeń politycznych, autorem rozprawy "Przestrogi dla Polski" (1790), która rozsławiła imię mało jeszcze znanego księdza - wielkiego polskiego patrioty. W okresie rozbiorów działał na rzecz polskiej nauki i gospodarki. W domu księdza Staszica przy ul. Miodowej w Warszawie powstały zalążki Towarzystwa Przyjaciół Nauk skupiającego najwybitniejszych ludzi epoki. Rozwoju gospodarczego kraju upatrywał w tworzeniu wspólnot. W roku 1822 założył pierwszą taką wspólnotę - Towarzystwo Rolnicze Hrubieszowskie. Opracował pierwsze zasady działania podobnej wspólnoty, gdzie znalazły się także sprawy budowy i zasiedlania domów i gospodarstw należących do członków TRH. Wieloletnia działalność hrubieszowskiego towarzystwa dowiodła, że wspólnota jest najlepszą drogą do rozwoju gospodarczego i społecznego.

Stanisław Tołwiński (1895—1969)
Jego imieniem nazwano jedną z ulic na Sadach Żoliborskich – osiedlu zbudowanym przez Warszawską Spółdzielnię Mieszkaniową. Ten wybitny działacz spółdzielczy był bowiem współtwórcą nie tylko WSM, ale też Związku Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych i Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego. W okresie okupacji hitlerowskiej działałw podziemnym ruchu spółdzielczym. Po wyzwoleniu, od roku 1945 do 1950, był prezydentem Warszawy. Na jego kadencję przypadły "drugie narodziny miasta", które należało podźwignąć z ruin. Przez długie lata, aż do śmierci, był aktywnym działaczem spółdzielczości mieszkaniowej.

Teodor Toeplitz (1875—1937)
Zasłużony działacz spółdzielczy i samorządowy, aktywnie pracujący na rzecz spółdzielczości mieszkaniowej, propagujący w licznych publikacjach tanie, ale pełnowartościowe, zdrowe mieszkania.
Był współtwórcą Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej i przez długie lata przewodniczącym Zarządu WSM oraz współtwórcą (1929) i prezesem Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego. W 1929 r. założył Polskie Towarzystwo Reformy Mieszkaniowej, które – z inicjatywy T. Toeplitza – zorganizowało w 1937 r. pierwszy Polski Kongres Mieszkaniowy. Zasiadał we władzach międzynarodowych organizacji spółdzielczości mieszkaniowej. Współtworzył Związek Miast Polskich. Cieszył się wielkim autorytetem wśród spółdzielców.

Marian Nowicki (1893—1960)
Działacz związkowy i spółdzielczy, od 1911 r. członek PPS. Za swoją działalność więziony w latach 1914—1917 przez władze rosyjskie.
Po powrocie do kraju od 1919 r. sekretarz Związków Zawodowych Robotników Rolnych. Silnie związany w okresie międzywojennym ze spółdzielczością mieszkaniową – od 1932 r. był prezesem Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Poseł na Sejm w latach 1928—1939. W okresie wojny działał w konspiracyjnym ruchu spółdzielczym. Po wojnie poseł na Sejm (1947—52), działacz PPS. Na I Krajowym Zjeździe Delegatów Spółdzielni Mieszkaniowych w grudniu 1956 r., który powołał Związek Spółdzielni Mieszkaniowych, M. Nowicki został wybrany przewodniczącym Zarządu ZSM. Dzieło Ojca kontynuował syn, Jacek Nowicki, architekt, generalny projektant dzielnicy Ursynów-Natolin, współtwórca osiedla WSM – Zatrasie (1961—66).

Władysław Dobrzyński (1855—1931)
Lekarz z Płocka, zasłużony dla rozwoju polskiej spółdzielczości mieszkaniowej. Z jego inicjatywy już w roku 1909 powołano przy Warszawskim Towarzystwie Higieny tzw. Delegację do Spraw Miast Ogrodów. Propagował budowę funkcjonalnych, a przede wszystkim zdrowych osiedli. W 1910 r. zorganizował w tym celu w Warszawie wystawę pokazującą osiągnięcia w budowie miast ogrodów w innych krajach Europy. Propagował też idee kooperatyw mieszkaniowych.
W 1929 r. wszedł do Zarządu Polskiego Towarzystwa Reformy Mieszkaniowej.

Józef Grzecznarowski (1884—1976)
Zasłużony dla rozwoju radomskiej spółdzielczości działacz społeczny i polityczny. Uhonorowany m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą. W młodości był członkiem bojówki PPS-u, więziony w latach 1907—1917. W okresie międzywojennym dwukrotnie sprawował funkcję prezydenta Radomia, z czym wiąże się znaczne ożywienie gospodarcze miasta. Po wojnie czołowy działacz PPS-u i PZPR-u, trzykrotnie był posłem na Sejm z ramienia obu partii. Jako Prezes Radomskiej Spółdzielni Mieszkaniowej odniósł spore zasługi w budowaniu powojennego Radomia.



...powrót do spisu treści

wyszukaj w serwisie
Stanisław Staszic
Stanisław Tołwiński
Teodor Toeplitz
Marian Nowicki
Kooperatywy mieszkaniowe opracowane przez Władysława Dobrzańskiego
Józef Grzecznarowski
.
RSS
 RSS
© manufaktura